view

Przepisy żeglugowe śródlądowe

Podstawowym aktem normatywnym regulującym żeglugę na śródlądowych drogach wodnych jest ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. O Żegludze Śródlądowej (Dz. U. nr 5, poz.43 z 2001 r.) zmieniana trzykrotnie. Aktem wykonawczym do powyższej ustawy jest Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 15 grudnia 2003 r w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz.U. nr 212, poz. 2027 z 2003 r).

Ustawa reguluje sprawy związane z uprawianiem żeglugi na śródlądowych drogach wodnych. Ustawa określa organy administracji żeglugi śródlądowej i ich kompetencje; warunki uprawiania żeglugi; zasady prowadzenia rejestru administracyjnego i wykonywania pomiaru statków; wymagania bezpieczeństwa żeglugi; zasady klasyfikacji i utrzymania śródlądowych dróg wodnych; zasady prowadzenia zharmonizowanego systemu usług informacji rzecznej; zasady wykonywania pilotażu; postępowanie w razie wypadku żeglugowego i przepisy karne.

Rozdział 6 ustawy zajmuje się śródlądowymi drogami wodnymi. Dokonuje ich podziału na klasy i określa zasady prowadzenia żeglugi, regulujące zachowania np. podczas podczas przecinania kursów, wyprzedzania i mijania innych jednostek, płynięcia kursem równoległym, zatrzymywania się na drodze wodnej czy korzystania lub zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu.

Ustawę uzupełniają Przepisy żeglugowe na śródlądowych drogach wodnych ujęte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 kwietnia 2003 roku. Rozporządzenie określa przypisy żeglugowe normujące szczegółowy sposób oznaczania statków, ruch i postój statków na szlaku żeglownym i w portach, sygnalizację wzrokową i dźwiękową oraz łączność radiową na śródlądowych drogach wodnych, a także sposoby oznakowania nawigacyjnego szlaku żeglownego, budowli i urządzeń hydrotechnicznych, przeszkód nawigacyjnych oraz budowli i linii przesyłowych, wzory znaków i sygnałów żeglugowych, ich znaczenie i zakres obowiązywania.

Galeria zdjęć:


Partnerzy Partnerzy